niedziela, 27 października 2019

Parka, Burda 2/2018

Tadaaam, jedynie rok przygotowań i już jest!  
Wiedziałam, że chcę mieć parkę (właściwie chciałam mieć parkę od czasów niepamiętnych, ale się nie składało), tylko co do szczegółów kroju nie byłam pewna. Obstawiałam raczej zmniejszenie któregoś wykroju z kategorii Plus w Burdzie, ale ostatecznie stanęło na wykroju 122 z burdy 2/2018, mimo że obawiałam się tego, co może przynieść burdowy owersajz. 
Tkaninę kupiłam mniej więcej rok temu w sklepie Natan, supertkaniny.pl - bawełniana gabardyna z dodatkiem elastanu, świetnej jakości. Niestety, nie znajduję już jej w aktualnej ofercie. W zeszłym roku nie zdążyłam uszyć kurtki jesienią, wiosna też przyszła za szybko, za to wyrobiłam się tej jesieni i nawet zdążyłam ją ponosić.  Jak na mnie to doprawdy mordercze tempo szycia 😂

Co do wykroju mam mieszane uczucia. Mogłam zapewne wziąć co najmniej jeden - dwa rozmiary mniejszy, niż wynika z tabeli, ale zawsze się obawiam w takich przypadkach, że może wyskoczyć niespodzianka w postaci zbyt wąskiego obwodu klatki piersiowej, albo czegoś w tym rodzaju. A na pewno nie miałam ochoty robić próbnego wykroju żeby sprawdzać na żywo. Za wykrojeniem mojego rodzonego rozmiaru przemawiał fakt, że obszerna kurtka pozwala założyć pod spód sweter, polar, drugą kurtkę, kolejny sweter i co tam się jeszcze zechce - jak się jest zmarźluchem, to priorytety są jasne: ma być ciepło za wszelką cenę.
 Skutkiem tego kurtka wyszła naprawdę obszerna. Rękawy i tak zwęziłam u dołu po ładnych kilka cm z każdej strony, dodatkowo trochę je wydłużyłam bo raczej nie mam zamiaru paradować jesienią odsłaniając przedramiona. Dodałam podszewkę, parę szczegółów pozmieniałam, np. naszyłam kieszenie cargo z asymetrycznymi patkami zamiast wpuszczanych z wypustką, podniosłam linię wciągnięcia sznurka w pasie, dodałam wewnętrzną kieszonkę i takie tam.
 Ekhem, te zagniecenia wynikają z tego, że tuż przed zdjęciami siedziałam na kurtce parę godzin w samochodzie. Później kurtka trochę powisiała luzem i wszystko pięknie się wyprostowało.  W normalnym noszeniu poziom gniotliwości jest zupełnie dopuszczalny.
Kaptur uszyłam bez zmian i jest idealny, bardzo go lubię. Jedyne, co bym zmieniła (ale nie na tyle, żeby mi się chciało) to kołnierz, a właściwie jego brak.  Kurtka przy szyi po prostu przechodzi w kaptur, o kołnierzu projektant nie pomyślał a trochę szkoda. W każdym razie teraz nie ma co nad tym rozmyślać, nie zamierzam już nic poprawiać. No może oprócz tego, że nie policzyłam ile nap potrzeba i kupiłam za mało, więc na przedniej listwie powinnam nabić jeszcze ze 3 sztuki.
Ogólnie: kurtka jest super, szycie było dość łatwe, wszelkie wpadki krawieckie dało się jakoś naprawić/usunąć (pozwólcie, że nie będę wchodzić w szczegóły 😁), niewiele bym zmieniła patrząc z perspektywy dwóch tygodni niemal codziennego użytkowania. 
Wygląda jakbym miała kurtkę ze starszego brata, ale i pani w burdzie nie lepiej się prezentuje na zdjęciu, to widocznie tak ma być i tego się trzymam.

Pozdrawiam słonecznie!




wtorek, 13 sierpnia 2019

Bluzka z wolantem / Layered back blouse

Nie chciałam, ale musiałam. Musiałam tylko dlatego, że niedługo po wyjściu magazynu Burda z lutego 2018 natknęłam się w Textilmarze w Gdyni na tkaninę plumeti w jedynie słusznym błękicie. Natychmiast tkanina skojarzyła mi się z burdą i mimo że sam model (#111 burda 02/2018) może nie porwał mnie do końca, to tkanina + model w tandemie mnie jednak skusiły. Trochę pokrętne rozumowanie, ale myślę że kto szyje ten zrozumie 😀


Bluzkę grzecznie skroiłam, odłożyłam i leżała jak wyrzut sumienia, bo mi się nie chciało zabrać za zszywanie, co jest jednak dość nietypową dla mnie sytuacją. Z reguły kończę szycie, które zaczęłam.
Za bluzkę wzięłam się ponownie po roku od skrojenia; parę dni niespiesznie po kawałeczku szyłam, aż szczęśliwie skończyłam. I chyba pierwszy raz robiłam krok po kroku wszystko według instrukcji burdy - w sumie niezłych bo tylko jedno niewielkie prucie zaliczyłam. Wypustki wszywane w liczne szwy spowalniały pracę, poza tym wszystkie części wykroju jak zwykle były dobrze spasowane.


Plisa na przodzie jest zapinana na malutkie przezroczyste zatrzaski. I lepiej ich używać, tzn. zapinać, o czym niżej.


Miłe detale: wykończone wypustkami (gotowymi, atłasowymi) szwy, malutkie pęknięcia w szwach bocznych, no i ta śliczna delikatna tkanina z pęczkami niteczek.


Jedną rzecz przeoczyłam - ponieważ nigdy nie miałam problemu z wysokością zaszewek w burdzie, to w ogóle ich nie sprawdzałam i ostatecznie okazały się o centymetr za wysoko. Da się z tym żyć, ale sam fakt boli. Szczególnie, że dość ciężki wolant lekko ciągnie całą bluzkę do tyłu, wtedy przód wędruje w górę, a zaszewki wraz z nim, więc trzeba się pilnować i nie chodzić z rozpiętą plisą z przodu oraz nie pogłębiać wykroju dekoltu.



 A wolant jest naprawdę obfity. Właściwie wyszłam dość daleko poza swoją strefę komfortu, nie miałam pojęcia czy w ogóle tę bluzkę założę, ale nie jest źle, nosi się dość przyjemnie. Jedyny i dość poważny mankament to gniotliwość bawełny - no ale tu już na coś się trzeba zdecydować: albo ma się miły, naturalny, piękny materiał i zagniecenia, albo trochę sztuczności i zawsze nienaganny wygląd. W każdym razie po wyjściu z samochodu lepiej pleców nie wystawiać na widok publiczny w tej bluzce 😁


Wprowadziłam kilka typowych poprawek do wykroju: zmniejszyłam bluzkę w ramionach i zrobiłam korektę z tytułu tzw. "sloping shoulders" - przygarbionych ramion.  Poza tym wykrój jest bez zmian, wbrew pozorom rozmiar wybrany według własnych wymiarów nie pozostawia nadmiaru luzu.
No i z ostatniej chwili - wygóglałam hasło plumeti i pierwsze czego się dowiedziałam, to że ta tkanina była popularna w sezonie 2018. Meh, no jak zwykle refleks mam...

Pozdrawiam!


piątek, 14 czerwca 2019

Kwiatowa / Floral print

Zakochałam się w tej wiskozie; kwiaty mnie zupełnie kupiły. W rzadkich momentach gdy rozum się nie wyłącza podczas zakupów tkaninowych preferuję gładkie materiały, bo wiem że takie będę chętniej nosić. Czasem jednak trafiają się takie printy, że po prostu nie da się ich ominąć.


Tkanina pochodzi z Textilmaru z Gdyni, tej wiskozy już nie ma, bo zakupy robiłam rok temu i w zeszłym roku też szyłam tę sukienkę, tylko ze zdjęciami się nie wyrobiłam 😊.
Wykrój pochodzi z Burdy 08/2018, model 101. Zdaje się że przedłużyłam trochę dół, poza tym szyłam swój rozmiar i innych zmian nie wprowadzałam. A szkoda, bo pewnie można było wziąć rozmiar mniejszy (ech, te burdowe owersajzy...), można tez było skrócić długość pleców bo wiszą nadmiernie, szczególnie że dekolt ma tendencję do zjeżdżania do tyłu. 


 Sukienka nie należy do ukochanych, ale nic nie będę poprawiać, można w niej śmigać wygodnie a to ogromna zaleta. W dodatku ma u mnie punkty za to, jak się sprawuje w upalne dni - pod tym względem wiskoza jest genialną, przewiewną, chłodną tkaniną, a kolor i wzór trochę maskują nieuniknione zagniecenia.


Chyba trzeba w końcu jakąś szmizjerkę albo coś podobnego uszyć.  Chętnie popełniłabym model 119 z Burdy 04/2019, piękna wiskoza już czeka...

Pozdrawiam 😃

sobota, 12 stycznia 2019

Skarpetki z polaru / Fleece socks

Spośród różnych części garderoby, skarpetki jednak najłatwiej pokazać na blogu. Fotografują się prawie bezproblemowo, nie licząc paru wygibasów, jakie trzeba wykonać żeby samodzielnie wykonać zdjęcie przyodzianych stópek. 
Motywacją była pogoda za oknem i temperatura podłogi w domu, a wykonanie poszło błyskawicznie.


Polar ostatnio wpadł mi w ręce w czasie porządków przedświątecznych, przeleżał koło 20 lat z metką "prawie bezużyteczny". Nic z niego nie chciałam szyć, bo o ile pamiętam to straszliwie się mechacił w praniu. Na prototyp skarpetek za to był jak znalazł, bo nie żal zmarnować jakby eksperyment się nie powiódł. 

Wzór takich skarpetek widziałam w dziesiątkach wykonań w necie, więc Nowego Świata nie odkryłam, ale na swoje potrzeby skonstruowałam własny szablon na swój wymiar. W trakcie przymiarki wprowadziłam ulepszenie w postaci wyprofilowania górnej części stopy, żeby uniknąć fałdek w wierzchniej części skarpetki. Samo szycie to dosłownie parę minut, a w nagrodę mam super dopasowane milutkie skarpetki, które grzeją jak żadne inne, takie do śmigania po domu w weekend.


Wykrój zawiera malutkie zapasy na szwy, takie około 0,4 - 0,5 mm, długość stopy wynosi 25 cm, zszywałam krótkim ściegiem zygzakowym, żeby szwy się swobodnie naciągały i nie pękały. Nawet nie chciało mi się ustawiać owerloka, zresztą polar się nie strzępi, a szwy zszywane zwykłą maszyną są mięciutkie i niemal niewyczuwalne. Na poniższym wykroju musiałam dodać zapasy na szwy na łukach, a na wszystkich innych krawędziach już są uwzględnione. Tak wyszło, poprawek nie będzie, bo to w końcu tylko skarpetki.
Szablon robiłam w programie Valentina, bardzo sympatycznym darmowym oprogramowaniu do przygotowywania szablonów. Sam program za użytkownika wiele nie zrobi, intuicyjnym bym go nie nazwała, za to z pewnością dostarczy trochę zabawy i zeżre mnóstwo czasu. Zawszeć to ciekawsza i bardziej elegancka rozrywka niż ołówek, papier i linijka przy rysowaniu wykroju 😉 Myślę, że program ma spore możliwości, ma też swoje ograniczenia, w obsłudze jest dość toporny na pierwszy rzut oka, a instrukcje są cokolwiek skąpe i trudno dostępne. Zdaje się, że będę się nim czasem bawiła, to może w przyszłości uda się napisać o nim coś więcej, choć nie obiecuję. Zrobiłam również z jego pomocą wykrój sukienki podstawowej według instrukcji zawartych w książce, o której pisałam w poprzednim poście i wszystko się raczej udało; fajne jest na przykład to, że kiedy zmieniam luzy odzieżowe, to szablon je automatycznie uwzględnia i nic nie muszę rysować od nowa. Można sobie manewrować nacinkami i dodatkami na szwy. Wiele opcji jeszcze zostało mi do rozpracowania, może powolutku nauczę się więcej. 


Pozdrawiam :-)



niedziela, 9 grudnia 2018

Konstrukcja sukienek by papavero

Żyję i nawet czasem szyję, ale robienie zdjęć mnie przerasta, więc nie bardzo mam co pokazywać.
Chciałabym natomiast podzielić się radością z nabycia super-książki. Zrobiłam sobie prezent przedświąteczny, jaki na pewno ucieszyłby wiele z Was.
No to najpierw trochę nudnego wstępu; można pominąć i przejść niżej, pod pierwszą fotografię.
Konstrukcja odzieży nie była moim marzeniem, mimo że od małego stykałam się z książkami na ten temat. A może właśnie dlatego, że się z tymi książkami stykałam. Wzory matematyczne nigdy mnie nie przerażały a jednak "Krój odzieży męskiej" Kowalczyka jakoś mnie nie wciągnął. Kto zna tę książkę, zapewne wie dlaczego.
Zdarzało mi się lata temu konstruować spódnice na podstawie wyliczeń i wzorków, ale jednak łatwiej jest korzystać z gotowych wykrojów. Właściwie o ile dobrze pamiętam, najpierw szyłam nie przejmując się wykrojami, bo przecież marszczone spódnice, albo spódnice w zakładki czy kontrafałdy to nie filozofia i można je uszyć mając do dyspozycji prostokąt materiału i trochę chęci.
Zawsze jednak byłam świadoma, że jest coś takiego jak konstrukcja odzieży, że posługuje się wzorami i że przy pewnym samozaparciu można pójść w tę stronę. Tylko tego samozaparcia mi brakowało, bo po co konstruować, skoro są czasopisma z wykrojami i jak się ma dość proporcjonalną sylwetkę to nie ma większych problemów z dopasowaniem gotowego wykroju. Z czasem okazuje się, że albo ta proporcjonalność nie jest taka znowu doskonała, albo rosną oczekiwania co do dopasowania odzieży do indywidualnych potrzeb. Nadal korzystam z gotowców i nie zamierzam przestać, ale...

ulotka promująca książkę

Od razu powiem, że jestem fanką papavero. Dla wyjaśnienia dodam, że papavero profesjonalnie zajmuje się konstrukcją odzieży, jej stronę internetową odwiedzam często i z przyjemnością, bo można tam znaleźć solidną porcję wiedzy i rozrywki. A czego jeszcze, to dowie się każdy kto tam zajrzy, polecam gorąco. Zresztą myślę, że jeśli interesuje Was szycie, to znacie papavero od dawna, nie mam co się wymądrzać.
książka

Jakiś czas temu dotarła do mnie informacja o KSIĄŻCE Agnieszki Tylak "Sukienka idealna. Konstrukcja, modelowanie i szycie".  Druga informacja dotyczyła targów Fast Textile, których kolejna edycja miała się odbyć pod koniec listopada w podwarszawskim centrum wystawienniczym. I razem z drugą pojawiła się trzecia nowina, że papavero będzie mieć swoje stoisko na targach, i że planuje zorganizować małe warsztaty konstrukcji sukienek. Do trzech zliczyć umiem, więc natychmiast zarejestrowałam się na targi i na kurs.

stoisko papavero na targach

Pojechałyśmy razem z Dzieckiem, które choć nie jest amatorką szycia jako takiego, lubi zabawy w rysowanie. Bawiłam się doskonale, na kursie zdejmowałyśmy z siebie miarę i na jej podstawie każda uczestniczka otrzymała gotowca - wydruk formy podstawowej sukienki na swój wymiar, którą trzeba było trochę przemodelować żeby otrzymać pożądany model, a konkretnie w naszym przypadku Zgrabną Hannę model 1033.

Dziecko przy pracy, zdjęcie z targów

Zdjęcie formy (poniżej) zrobiłam dzisiaj, trochę jest wymiędlona i jeszcze jej nie weryfikowałam. Na razie ciągle mnie cieszy jako miła pamiątka z kursu. Hmm, może oprawić i powiesić na ścianie? 😀Prawdziwą pracę z formą zacznę jak uszyję to co na razie zajmuje mi czas i maszynę. 

forma sukienki idealnej

Przede wszystkim od razu na targach zaopatrzyłam się w książkę - jeszcze cieplutką, prosto z drukarni, poprosiłam też o autograf Autorki. Teraz jestem szczęśliwą posiadaczką unikalnego-sygnowanego-tylko-mojego-jedynego-ukochanego egzemplarza, obawiam się jednak, że szybko przekształci się on w zużyty-pełen-zaznaczeń-i-podkreśleń egzemplarz😁
Książka jest naprawdę godna polecenia, napisana przystępnie, z humorem ale rzetelnie.  Nie chciałabym krytykować ostatnio ukazujących się wydawnictw poświęconych szyciu, bo każdy szuka czegoś innego: jednego będzie cieszyć umiejętność uszycia prostych rzeczy z dresówki, inny zechce uszyć dopasowaną kieckę, a kto inny woli szycie żakietów, płaszczy albo może męskich marynarek i nic mu nie jest straszne. Ja oczekiwałam książki, która nie zamęczając i nie nudząc pozwoli mi przyswoić solidne metody konstrukcji siatki i nie zawiodłam się, a nawet dostałam więcej niż oczekiwałam. Trudno się pogubić przy czytaniu, bo rozdział po rozdziale prowadzi za rączkę przez meandry konstrukcji, obliczeń, pomiarów, korekty wad postawy, tworzenie obłożeń i innych zawiłości. Spora część książki poświęcona jest modelowaniu form sukienek, przenoszeniu zaszewek, tworzeniu cięć, marszczeń i plis. No i wreszcie ostatni rozdział pokazuje kilka podstawowych kroków szycia sukienek.
Nie powiem, że znalazłam odpowiedzi na wszystkie pytania, nawet nie powiem, że się spodziewałam wszystkich odpowiedzi, ale z ręką na sercu mogę polecić książkę każdemu, kogo szycie bawi i interesuje, nawet jeśli nie ma aspiracji żeby brać się za konstrukcję odzieży.  Niemal każdy dokonuje korekt wykrojów, więc warto to robić świadomie. A w każdym razie warto spojrzeć na gotowe wykroje z większą świadomością tego, jak powstają i jakie są możliwości i konsekwencje nanoszenia poprawek.
Cudna, pełna przejrzystych ilustracji lektura na poranki w łóżku z kubkiem gorącej herbatki, na długie zimowe wieczory, na całe dni. Jeśli Was zainteresuje, odsyłam na stronę gdzie Autorka opowiada więcej i sensowniej o swoim dziele, a napracowała się nad nim solidnie. Należą jej się gorące podziękowania!
I żeby nie było wątpliwości: wpis nie jest sponsorowany, po prostu myślę, że na tym blogu nie mogę przemilczeć takiej książki.
Pozdrawiam i wracam do lektury